Huizen

In het jaar 2000, toen ik met mijn partner twee maanden fietste op Corsica en Sardinië, werd mijn belangstelling voor huizen gewekt. In het kale, droge, ruige landschap met bruine en okergele kleuren van met name Sardinië, stonden witgekalkte schuren, verlaten huizen, onderkomens voor koeien of schapen, schuilplaatsen tegen de felle wind en het stof. Het waren voor mij al direct schilderijen. Vooral de kaalheid sprak me aan.

Daarom ook ontdoe ik de huizen op mijn schilderijen van details. Ik schilder de ruimte, zoek binnen het vlak van mijn doek en varieer in de ruimteverdeling tot de mogelijkheden op zijn. Zo ontstaan reeksen. Na de huizen van Corsica en Sardinië volgden Ierse huizen, daarna de schuren op Ameland, huizen in Alaska, Texelse schapenboeten, Toscaanse schuren en Noorse ‘zeehuizen’.
De vorm, de kaders, de verdeling op het doek, de kleuren, het spelen met licht, de hardheid of juist de zachtheid van lijnen, dát is waar het in mijn schilderijen om gaat.